بنام خداوندی که داشتن او جبران همه نداشته های من است!
به کجا چنین شتابان؟
گون از نسیم پرسید.
دل من گرفته زین جا!
هوس سفر نداری
زغبار این بیابان؟
همه آرزویم اما چه کنم که بسته پایم.
به کجا چنین شتابان ؟
به هر آن کجا که باشد بجز این سرا سرایم.
سفرت به خیر اما
تو و دوستی خدا را
گر از این کویر وحشت
به سلامتی گذشتی...
به شکوفه ها
به باران
برسان سلام ما را.
درمان ندارد
درد را از هر سو که بخوانی درد است
آینه نامرد را درمان می کند
و درد ....
همچنان درد است!!
مرحوم صمد جامی
با کلامی می شود اعجاز کرد
با کلامی تلخ و تند
می شود ناساز گاری ساز کرد
خنده ها را گريه کرد
رشته ی پيوندها را پاره کرد
با کلامی مهربان چون سر انگشت نسيم
می شود هر عقده ای را باز کرد
رشته های پاره را پيوند زد
دوستی آغاز کرد
با کلامی می شود اعجاز کرد
به آن معنا نیست که
کسی در کنارت نباشد!
تنهایی یعنی اینکه در میان
حجم وسیعی از انسان های
این کره خاکی
باشی ولی انگار که نیستی!
تنهایی یعنی . . .
درک نشدن!!!!!
همیشه مشکل ترین نقش به بهترین بازیگران تعلق دارد
شاکی سختی های دنیا نباش
شاید تو بهترین بازیگر خدایی
از هرچه زندگیست دلت سیر می شود
گویی به خواب بود جوانیمان گذشت
گاهی چه زود فرصتمان دیر می شود
کاری ندارم آنکه کجایی چه می کنی؟
بی عشق سر مکن که دلت پیر ی می شود!
دست نوازش بر سرش می کشم می گویم: «غصه نخور، می گذرد …»
برای دلم، گاهی پدر می شوم
خشمگین می گویم: «بس کن دیگر بزرگ شده ای ….»
گاهی هم دوستی می شوم مهربان
دستش را می گیرم می برمش به باغ رویا …
دلم ،از دست من خسته است
خواستم تشنه ی این کهنه شرابت نکنم
گوش کن از من و بر همچو منی گوش مکن
تا که ناخواسته مشتاق عذابت نکنم
دستی از دور به هرم غزلم داشته باش
که در این کوره احساس مذابت نکنم
گاه باران همه ی دغدغه اش باغچه نیست
سیل بی گاهم و ناگاه خرابت نکنم!؟
فصلها حوصله سوزند بپرهیز که تا
فصل پر گریه ی این بسته کتابت نکنم
هر کسی خاطره ای داشت ، گرفت از من و رفت
تو بیندیش که تا بیهده قابت نکنم!!
محمدعلی بهمنی
يادمان باشد اگر دور شديم،
اين صداي نفس خاطره هاست که چنين دلگرميم
عاقبت یک روز مغرب محو مشرق می شود
عاقبت غربی ترین دل نیز عاشق می شود
شرط می بندم که آن روزی که زود است و نه دیر
مهربانی حاکم کل مناطق می شود
علم می گوید: ماهی بیرون از آب از «بی آبی» به طورِ طبیعی می میرد،
ولی در اصل ماهی به خاطرِ آب خودش را می کُشد!
علم این را درک نمی کند،
علم «تنهایی» را درک نمی کند...
گاهی ماهی در آب هم نفسش تنگ می شود،
جان می دهد!
علم این را هم درک نمی کند....!
من ازجنس زمينم خوب ميدانم
كه گل در عقد زنبور است
ولي سوداي بلبل دارد و بال و پر پروانه را هم دوست مي دارد
نيا باران پشيمان ميشوي از آمدن
زمين جاي قشنگي نيست
درناودان ها گيرخواهي كرد
من ازجنس زمينم خوب ميدانم
كه اينجا جمعه بازاراست
و ديدم عشق را دربسته هاي زرد كوچك نسيه مي دادند
در اينجا قدر مردم را به جواندازه ميگيرند
در اينجا شعرحافظ رابه فال كوليان دربدر اندازه ميگيرند
نياباران زمين جاي قشنگي نيست
بزن زخمت را بر دلم
نترس
که صبر من،
ایوب است!!!
من خدایی دارم، که در این نزدیکی است
نه در آن بالاها !
مهربان، خوب، قشنگ ...
چهره اش نورانیست
گاه گاهی سخنی می گوید،
با دل کوچک من،
ساده تر از سخن ساده من
او مرا می فهمد !
او مرا می خواند،
او مرا می خواهد،
او همه درد مرا می داند ...
یاد او ذکر من است، در غم و در شادی
چون به غم می نگرم،
آن زمان رقص کنان می خندم ...
که خدا یار من است،
که خدا در همه جا یاد من است
او خدایست که همواره مرا می خواهد
او مرا می خواند
او همه درد مرا می داند ...
حتّی داغِ نبودن ِتـــــــــو . . .
از صبر یا کاسه ؟؟!!
این روزها زیاد لبریز می شود....
پیش ازآنی که عزادار محرم باشی
سعی کن درحرم دوست تو محرم باشی
خاک ازحُرمت شش گوشه او حُرمت یافت
گرشوی خاک رهش قبله عالم باشی
منزلت نیست ترا بی مدد مهرحسین
گرچه موسی شوی و عیسی مریم باشی
گرچه نیکوست به اندوه و غمش ناله زدن
سعی کن زینت این روضه و پرچم باشی
همره زمزم اشکی که ترا بخشیدند
می توان مُحرم بیت لله اعظم باشی
شادی هردوجهانت بخدا تأمین است
گردراین ماه عزا همسفر غم باشی
صاحب بزم حسین است، علی و زهرا
نکند غافل ازاین محفل ماتم باشی
به همان دست و سر و سینه مجروح قسم
شرط عشق است براین زخم تو مرهم باشی
نون و قلم نبی ست و ما یسطرون حسین
طاق فلک علی ست به عالم ستون حسین
اصل حیات حضرت زهراست خون حسین
هستی تمام ظاهر و ما فی البطون حسین
با یک قیامت است هم الغالبون حسین
در این قیام نقطه پرگار زینب است
سردار سر سپرده جولان عشق کیست؟
تنها امیر فاتح میدان عشق کیست؟
عشق است حسین و گوش به فرمان عشق کیست؟
روح دمیده در تن بی جان عشق کیست؟
من
تو
او
تمام گله های من از ضمایر فارسی
همین است و بس :
بعد از تو چرا او آمد ؟
کمی صبر کن من به گامهای بلند تو نمیرسم
دارم تو را گم میکنم ،من به روح بلند تو نمیرسم
از عشق گفتی و بی سر پریدن!
برای درک کردنش من به این حد و اندازه ها نمی رسم....
قلم از هُرم دل تبخال می زد
نسیم شاعری می آمد از راه
و با دیوان زلفت،فال می زد!
Desig By : pichak.net |
